داروهای روانپزشکی :
داروهای روانپزشکی در گذشته به چهار طبقه اصلی تقسیم میشدند:
۱.داروهای ضد اضطراب
۲.داروهای ضد روان پریشی
۳.داروهای تثبیت کننده خلق
۴.داروهای ضد افسردگی
اگرچه اکنون دیگر در منابع علمی این تقسیم بندی چندان پذیرفته نیست (و بسیاری از داروها کاربرد چندگانه دارند) ولی با توجه به ساده و مفید بودن این تقسیم بندی هنوز هم گاهی از آن برای آشنایی کلی با داروها استفاده میشود.
داروهای ضد اضطراب :
داروهای ضداضطراب علاوه بر ایجاد احساس بر طرف شدن تنش عضلانی، احساس آرامش و آسودگی را نیز به همراه میآورند.
این داروها در درمان اختلالهای اضطراب مورد استفاده قرار گرفتهاند.
معروفترین خانواده از این دسته داروها بنزودیازپینها هستند که تعدادی از شناخته شده ترین داروهای این دسته عبارتند از دیازپام،کلردیازپوکساید و آلپرازولام.
این داروها با اثر بر گیرندههای گابا که نوعی انتقالدهنده عصبی یانوروترانسمیتر مهاری در مغز میباشد، شلیک نورونی را کاهش میدهند و باعث کاهش فوری اضطراب میشوند.
پروپرانولول در واقع از دسته داروهای ضداضطراب نیست ولی با کاهش علایم فعالیت سمپاتیک میتواند تاحدودی اثر ضداضطرابی داشته باشد.
داروهای ضدروان پریشی :
داروهای ضدروانپریشی ،یا آنتی سایکوتیکها برای درمان اختلالهایی مانند اسکیزوفرنی ساخته شدهاند،
امادردرمان اختلالات دیگری مثل تیک و به عنوان درمان کمکی در اختلالات خلقی هم کاربرد دارند.
این گونه داروها تأثیر آرام کننده یا آرام بخش زیادی دارند. تأثیر اصلی این گونه داروها کاهش و یا حذف نشانههای روان پریشی از جمله توهم، هذیان، رفتارها و گفتارهای آشفته، گوشه گیری و بی احساسی است و صرفاً برای آرام نگاهداشتن بیماران ساخته نشدهاند.
کلروپرومازین، فلوفنازین، تیوریدازین،هالوپریدول، تری فلوئوپرازین، پرفنازین، پیموزاید،اُلانزاپین، کلوزاپین، ریسپریدون، کوثتیاپین، زیپراسیدون وآری پیپرازول از جمله داروهای ضدروان پریشی هستند.
داروهای تثبیت کنندهٔ خلق :
داروهای تثبیت کننده خُلق ، درمان اصلی برای بیماران مبتلا به اختلالات دوقطبی است.
لیتیوم، والپروات سدیم، و کاربامازپین اصلی ترین داروهای تثبیت کننده خلق هستند.
داروهای دیگری مثل لاموتریژین و زونیسامید هم از این دسته داروها هستند ولی معمولاً در خط اول درمان قرار ندارند.
سه داروی اول هم روی دورههای شیدایی اثر دارند و هم دورههای افسردگی، اما لاموتریژین بیشتر در درمان دورههای افسردگی مؤثر است.
هر یک از این داروها اشکال دارویی و اسامی تجاری مختلفی دارند.
مثلاً برخی از اسامی دیگر والپروات سدیم عبارتند از دپاکین، اورلپت ودی والپروئکس.
داروهای ضد افسردگی :
داروهای ضد افسردگی ، برای درمان اختلالهای افسردگی ساخته شدهاند، اما در واقع در درمان بسیاری از اختلالات دیگر روانپزشکی مثل اختلالات اضطراب،اختلالات خوردن و اختلالات کنترل تکانه هم کاربرد دارند.
کسانی که از افسردگی رنج میبرند، معمولاً با یکی از انواع داروهای ضدافسردگی درمان میشوند.
برخلاف بنزودیازپینها هیچ کدام از این داروها باعث ایجاد وابستگی یا اعتیاد به دارو نمیشوند.
البته این به آن معنی نیست که در هر زمانی و به صورت ناگهانی میتوان دارو را قطع کرد. قطع ناگهانی دارو ممکن است عوارض گذرایی داشته باشد که برای چند روز فرد را آزرده کند.
انواع داروهای ضدافسردگی عبارتند از:
۱. ضدافسردگیهای سهحلقهای: (از این جهت سه حلقهای نامیده میشوند که در ساختار شیمیایی آنها سه حلقه وجود دارد) مانند ایمی پرامین، آمی تریپتیلین ونورتریپتیلین.
۲. مهارکنندههای مونوآمین اکسیداز (MAO) مانند ترانیل سیپرومین، فنلزین و سلژیلین.
نکته اینکه باید مصرف کنندگان این دسته دارویی از غذاهای حاوی تیرامین مانند پنیرهای پرورده اجتناب کنند.
۳. مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI)، جذب مجدد سروتونین را در سیناپس بازداری میکنند. SSRIها عوارض جانبی کمتری دارند مانند فلوکستین،پاروکستین و داروهای جدیدتر مانند سیتالوپرام وسرترالین.
ضد افسردگیهای سهحلقهای و بازدارندههای MAO از طریق مکانیسمهای گوناگونی اثر میکنند، اما به نظر میرسد که هر دو با افزایش عمل نوراپی نفرین و سروتونین افسردگی را کاهش میدهند.
@drugmed
